Een eindeloos gevoel van ongeloofwaardigheid

Ja, het is triest

Van Karl bestaan geen scherpe foto's, maar dit weerhoudt deze scherpzinnige salesmanager van Mediocre er niet van ons telkenmale met scherpe argumenten op de feiten te drukken.

Karl
Karl Schnickelmann is Bijzonder Hoogleraar etymologie aan de Volksuniversiteit van Nesselwang (Kreis Hundeluft)
Vanochtend, na een afwezigheid van enkele maanden, stond hij er weer. Mijn god, wat een hel. Nee echt. De ontwijkende blikken van de ogen van haastige reizigers spraken boekdelen, voorzover totaal ongeïnteresseerde blikken dat kunnen. De lucht raakt zwanger van ingehouden gevloek. Precies op het punt waar iedereen langs moet, staat een man met zijn benen gespreid voorovergebogen, zijn hoofd lager dan zijn kruis, als een gebochelde die zelf de bochel erbij denkt. Zijn bovenlichaam slingert hij vervaarlijk -en belangrijker: uit de maat- heen en weer, waardoor je de indruk krijgt dat hij de passerende ongelukkigen met zijn gezwaai achternazit. Voor hem staat een gescheurd kartonnen koffiebekertje waar hij demonstratief enkele klinkende eurocentmunten in heeft gestopt. Of zou iemand hem het geld hebben gegeven? Voor zijn spel? Dat laatste durf ik zeer te betwijfelen.

Ik heb het natuurlijk over de Boze Fluitspeler van Hoog Catharijne. Fluitspeler? Fluitfucker zal ik bedoelen! Op zijn blokfluit spuit hij een oneindige rits atonale tonen in het rond over de mensen voor wie er niets anders opzit dan hier elke dag maar weer langs te moeten. Steeds weer datzelfde riedeltje, steeds maar weer, hypnotisch. En als je denkt dat het niet slechter kan laat hij zijn aandacht verslappen (of juist niet?) en klinken de noten valser dan anders, gemener. En vanuit zijn voorovergebogen houding kijkt hij je dan van opzij aan, zijn bovenlichaam wiegend tegen het ritme in van de hypnotische klanken. Het is de blik van een massamoordenaar. Hoewel ik niet zeker weet hoe een massamoordenaar blikt.

Ik zou dit eigenlijk zielig moeten vinden, treurig, maar om eerlijk te zijn erger ik me elke dag kapot aan iemand die al jaren, dag in dag uit speelt en niet de moeite neemt om één fatsoenlijk deuntje te leren. Ja, toen ik hem het laatst, zo eind november, heb gezien, toen kon hij opeens Sinterklaas kapoentje spelen. Sinterklaas kapoentje! Maar net zo slecht als de rest en vooral even hypnotisch vaak herhaald. Ik vrees het ergste voor de medewerkers van de bloemenstal en de notenbar in zijn directe omgeving, die hier psychisch finaal aan onderdoor moeten zijn gegaan. Het waren toch aardig uitziende mensen.

Maar dat was toen en sindsdien was hij spoorloos verdwenen. En dus net toen ik begon te wennen aan de drie trekharmonikamuzikanten, die alledrie op een andere plek de godganse dag door elkaar heen om het hardst de Godfather theme lopen te spelen (eentje speelt het echt hard tegen hard en heeft zijn twee broers meegenomen, een, met snor, op contrabas met ongestemde plastic snaren waarvan de resonerende geklepper harder klinkt dan het basgeluid en de ander, met snor, op een trommel, welke weer akelig contrasteert met de warme klanken van dit van origine prachtige stuk muziek naar de luisteraar toe; het inventieve dynamische trio verplaatst zich gedurende de dag zorgvuldig door de hal om de steeds ontwijkende stroom mensen op te vangen), staat godverdomme die FLUITSPELER er weer tussen! En als hij in de tussentijd nou fluitles had genomen....nee dus.
Er is niets veranderd. De harmonicabattle verplaatst zich een stukje, uit respect voor deze veteraan, die in precies dezelfde gebogen houding precies dezelfde noten de drukbewandelde ruimte in slingert, alsof hij nooit is weggeweest. Als ik die vent hoor spelen dan zie ik bijna de gebarsten muzieknoten boven zijn hoofd, zoals in een tekenfilm.

Ja, vroeger, in mijn tijd, toen had je nog van die vrolijke incafamilies met hun panfluitsurroundsound. Oma mee, kinderen werden aan de borst gevoed tijdens het spelen, opa krabt zijn zak met een Aquafresh tandenborstel met anti-doordruknek onder zijn poncho, een stel schurftige honden op de vloer voor de ambiance en de kinderen die net konden lopen konden dan net zo goed even een bekertje ophouden om wat geld in te ontvangen. De gezelligheid stroomde ervanaf. Net zo makkelijk. Zo uit hun Mayatempels op Utrecht CS uit de trein gestapt en dan spelen he, met z'n allen, want de weergoden luisteren mee.
Maar ja, de illegalen moesten dus het land uit en nu kunnen jullie weer fijn gaan luisteren naar zo'n Eerlijk Hollandsch Produkt. Klootzakken.

Jullie,
Karl Schnickelmann




©&® 1997-2010 Mediocre.nl™ voor uw ambachtelijk bereden websites
laatse bijwerking: vandaag (heute) // Contact tha webmastah

All right reserved // All wrongs revenged
©&®™ MCMXVCMXVVMXCCMMXIIVI½